Znacznie ważniejszy od całkowitego cholesterolu jest stosunek frakcji LDL do HDL. Cholesterol w organizmie występuje w trzech głównych postaciach: jako cholesterol związany z lipoproteinami o niskiej gęstości (LDL od ang.: low-density lipoproteins), cholesterol związany z lipoproteinami o wysokiej gęstości (HDL od ang.: high- density lipoproteins) i wreszcie jako cholesterol związany z lipoproteinami o bardzo niskiej gęstości (VLDL od ang.: uery-low-density lipoproteins). Ponieważ bardzo rzadko oznacza się w sposób bezpośredni stężenie cholesterolu frakcji VLDL, zwykle w laboratoriach oznacza się cholesterol całkowity, cholesterol frakcji LDL i cholesterol HDL. (Stężenie cholesterolu LDL szacuje się odejmując ilość cholesterolu HDL od ilości cholesterolu całkowitego.) Cholesterol frakcji LDL jest odpowiedzialny za starzenie się naczyń tętniczych, natomiast HDL spowalnia procesy starzenia się naczyń. Zapamiętaj, że cholesterol HDL to cholesterol zdrowy, cholesterol LDL to ten szkodliwy.

Można ogólnie stwierdzić, że jeśli poziom cholesterolu całkowitego we krwi przekracza 240 mg/dl, to jest to za wysoki poziom, który może być odpowiedzialny za starzenie się układu naczyniowego. W badaniu o bardzo ścisłych procedurach nadzoru, badaniu Framingham, wykazano, że ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca w okresie dwudziestu lat u osoby z poziomem cholesterolu we krwi poniżej 200 mg/dl wynosiło 10%. Ludzie z całkowitym poziomem cholesterolu powyżej 240 mg/dl chorowali niemal dwukrotnie częściej i ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca wynosiło u nich około 20%.

Leave a Reply

Wrzesień 2018
P W Ś C P S N
« Wrz    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
Archiwa
Tagi